به گزارش اقتصادآینده نیوز / مخابرات ایران با مالکیت 20 درصدی دولت و 44 درصدی شرکت توسعه اعتماد مبین از زیرمجموعه های ستاداجرایی فرمان امام خمینی (ره) هر چند در اطلاع رسانی بخش غیردولتی تعریف می شود ولی در واقع با ترکیب سهامدارها مالکیت بیشتر آن برای حاکمیت نظام مقدس جمهوری اسلامی محرز است که در این نوشتار قصد داریم با مطالبه گری و پرسش از دو سهامدار عمده ی مخابرات از حقوق ملت دفاعی کرده باشیم.
مجموعه ی خدمات مخابرات ایران در معنای وافعی کلمه یک ساختار ارتباطی ملی کشور است که با مدیریت ضعیف ، کهنه و آفلاین اداره می شود و حیرت ِ هر شهروندی را برمی انگیزد که چقدر این ساختار ؛ به دوش مردم ایران ؛ بار اضافی تحمیل می کند.
برای نمونه تصور کنید که می خواهید برای منزل یا مجموعه ی اداری یا فرهنگی خود اینترنت پرسرعت در بستر فیبرنوری درخواست کنید و با مقایسه ی نوع خدمت و قیمتِ مناسب بهترین را انتخاب کنیم و انتظار این است که مخابرات کشور که پدرارتباطات ملی است بالطبع برترین سرویس ها را برخط ارائه دهد !
ولی یا اما این تصور اشتباه است !
بر اساس پایش میزان اطلاع رسانی و یا خرید آنلاین این خدمت در پورتال های مخابرات ایران و حتی اپلیکیشن « مخابرات من » چنین خدمتی آنلاین وجود ندارد و شما باید با شماره تلفن 2020 تماس بگیرید و آن اطلاعات را توسط کابر پاسخگوی تلفنی یکی یکی بشنوید و یک سرویس را انتخاب کنید .
این آفلاین بودن و مدیریت ِ کهنه و ماقبل برخطی شاید به این دلیل باشد که مخابرات برای اینکه اشتیاق زیادی به دیدن روی ملت عزیز ایران دارد بنای بر خدمات حضوری گذاشته است!
با پرس و جو از بسیاری شهروندان درمی یابیم که خدمات اینترنت مخابرات ایران در مقایسه با سایر شرکت های بخش خصوصی گران تر است و هم پشتیبانی ضعیف تر ! که شاید انحصار بسترهای ارتباطی برخط شهروندان در مخابرات چنین رقم خورده است و اگر از روی ناچاری خدمتی را بخواهید همین فیبر کشی مخابرات هم هفت خان رستم را دارد !
برای نمونه این رسانه برای راه اندازی سرور و خط پنج رقمی خود در بستر فیبر نوری در استان قم ماههاست که سرگشته و حیران متوسل به این مقام و آن مسئول می شود که مع الاسف عایدی جز دایورت به شخص های ثالث نداشتیم.
آقای وزیر ارتباطات و ستاداجرایی که نظارت و مالکیت بر این شرکت بر عهده ی شماست آیا حق شهروندان دریافت خدمات برخط نیست؟
آیا با برخط شدن خدمات و تقدیم فاکتور مشخص ؛ بستر هر نوع قیمت گذاری سلیقه ای و گران فروشی را برنمی چیند؟
آیا مخابرات ایران و ستاداجرایی درباره مسئولیت اجتماعی خویش نسبت به فعالیت های فرهنگی صرفا به همان نگاه تجاری ودرآمد زا می نگرد؟
آیا دریافت اینترنت پرسرعت که شعار بزرگ و فراگیر دولت سیزدهم تعریف می شود چنین سخت و پیچیده است؟
آیا در فیبرکشی خیابان ها اولویت های نورچشمی و غیر تعیین کننده است؟
آیا توسل به اینترنت ماهواره ای خارجی بهترین گزینه ی مجموعه های فرهنگی خواهد بود؟
از نمایندگان محترم مجلس انقلابی انتظار می رود این جفا که در حق بسیاری از شهروندان می رود را مطالبه کنند
منتظر پاسخگویی شما هستیم.
دیدگاه